|
Mijn espressomachine snort tevreden. Ik ben benieuwd
hoe de koffie zal smaken. Ik heb er namelijk een beetje Buisman aan
toegevoegd. Buisman in de kleine blauwe blikken busjes had veertig, vijftig
jaar geleden in heel veel huishoudens een vaste plaats naast de koffiebus.
Het donkerbruine gruis heette de koffiesmaak te versterken. Op die manier
kon er op de dure koffie bezuinigd worden. Er werd in die tijd nog heel goed
op de kleintjes gelet. |
|
Tientallen jaren heb ik Buisman niet meer
gezien tot ik onlangs de nieuwe grootgrutterij van AH onder het Museumplein
binnenliep en daar naast de oploskoffie potjes Buisman zag staan. In twee
soorten nog wel. Buisman Royal in grote en kleine glazen potjes met blauwe
wikkel en deksel, en Buisman Classic, alleen in kleine potjes en uitgevoerd
in geelbruin. Navraag bij de Koninklijke Buisman BV in Zwartsluis leerde mij
dat de Classic inderdaad de klassieke Buisman was. De Royal, in 1989
ontwikkeld, was door een speciale behandeling veel minder hygroscopisch,
werd dus minder snel een harde klomp en kon daarom ook in een groter potje
worden aangeboden. De basis van het product is nog steeds gebrande suiker.
De omzet is nog maar een fractie van die van vroeger. |
|
Er is nogal wat veranderd op koffiegebied, niet
alleen thuis, maar ook in de horeca waar de diverse filterapparaten bijna
allemaal vervangen zijn door espressomachines en de bordjes met de tekst 'DE
KOFFIE IS KLAAR' achter de caféruiten zijn weggehaald. Hoe lang al, vroeg ik
mij altijd af bij het zien van zo'n bordje. Toen ik klein was zette mijn
moeder nog ouderwetse pruttelkoffie in zo'n grote geëmailleerde kan. Ik
mocht vaak de koffie malen. Een handvol koffiebonen bovenin de handmolen,
dekseltje dicht en draaien maar. Ik hield het vierkante houten apparaatje
iets achterover tussen mijn knieën geklemd zodat het laatje er niet uit kon
schieten. Eenmaal gemalen werd de koffie los onderin de pot gestort, een
schepje Buisman erbij - in de potjes zit nog steeds hetzelfde blikken
lepeltje, alleen is het tegenwoordig goudkleurig - en kokend water erop. Na
vijf minuten trekken op een roostertje op de kachel was de koffie klaar.
Door een zeefje werd hij ingeschonken om de drab buiten het kopje te houden.
Hetzelfde gebeurde met de warme melk, want vellen in de koffie waren voor de
meeste koffiedrinkers iets vreselijks. |