Het spiegeltie

Doar was een heeln,heeln zet terugge

en boertie,met een kromme rugge.
Hij was niet meer zo jong van joaren
en worden al dunne in de hoaren.
An weelde was hij niet e’wend
en’n spiegel had hij nooit e’kend.
Maar toen hij eens an ’t spitten was
toen vun hij zo’n mooi stukkie glas,
’t zat onder ’t smeer en onder ’t zaand
hij nam het in zien warkmanshaand.
Hij veagen het zaand of an de broek
en keek een zettien niet zo kloek.
“Det is mien va”fluustern hij devoot,
maar den is toch al joaren dood!”
Hij stak het twiefelnd in zien zak
en bekeek het thuus op zien gemak.
“mien va,mien va,den goeien man,
hij is het vaste,want hij kik mie an!”
En aaltied mosse der noar kieken,
hij vun hum toch zo sprekkend lieken.
Maar toen begun hij te overleng
wat zien vrouwe der van zol zeng.
Zie was een baas,een hellig wief
en mangs een bettien agressief.
En umdat hij bange veur heur was
verstoppen hij het biezundere glas.
En alle oamde keek hij nog gauw eam
“mien va…..da-k dit nog mag beleam”
Totdat zien vrouwe argwaan kreeg
en mearken dat hij iets verzweeg.
En toen hij ’n keer de deure uut was
zochen zie heel goed en vun het glas.
Zie dreajn het umme en keek en keek
en raakn toen finaal van streek!
Zie-je det noe,ik dache ’t wel
der is een aand’re vrouwe in’t spel.
Mien man,den hef gin hatte in’t lief,
maar…….. hoe kumpe an zo’n lillek wief???